woensdag 23 september 2015

Kaars- en ander licht


Ik huismus weer lekker verder. We (=ik) zitten tot onze oren in de huizenstress. Wat trouwens voornamelijk een eerstewereldprobleem is, want het heeft vooral te maken met keuzes. En als ik stress heb ga ik kattenmandjes kopen (krijg ik verdikkeme toch spontaan inspiratie voor een nieuwe blog!). Als ik geen kattenmandjes meer kan kopen (mijn vriend heeft iedere vorm van nieuwe kattenmandjes gevetood), moet ik een andere uitlaatklep zoeken. In de basis ga ik eten bij stress, maar ook dat bleek geen adequate reactie. Dus zoek ik mijn heil in prullaria. In interieuraccessoires. Vandaag keek ik om mij heen en ik bedacht mij dat ik best gelukkig wordt van ons appartementje (waarmee ik dus eigenlijk wil zeggen dat ik enorm tevreden ben met hoe "ik" het heb ingericht). Vandaag mijn favoriete hoekje van de kamer. Hetgeen er op staat wisselt nogal, en wat nu in de kast staat laat ik uiteraard niet zien...
Ik heb niet echt regels voor het stylen (mag ik, als kleurenblinde fanaticus, het wel stylen noemen?), behalve dan dat ik vind dat één object de show mag stelen. Eén eyecatcher per keer. Die regel is ontstaan nadat ik al mijn favoriete kaarsenhouders in een keer op een dienblad heb gezet. Knettergek werd ik er van.
Ook ik ben gezwicht voor de brons kleur. Samen met hout, wit en zilver springt deze er prachtig uit. Daarnaast vind ik het een echte herfst kleur. Kom maar door met brons!
Het pronkstuk is het koperen filigrain waxinelichthoudertje. Matcht heerlijk met mijn oma's kaarsenhouders! Die oma die dus al zo'n 100 jaar voor liep op de trend. 
Zowel de slaapkamer als de woonkamer zijn voorzien van happy lights. Ik had ze al heel lang op het oog en het moment dat Rory en ik gingen samenwonen, was voor mij het moment om twee sets happy lights in mijn digitale winkelmandje te gooien. Ze doen het hele jaar hun werk (ontzettend fijn en zacht licht), en zien er ook overdag leuk uit. 
Het dienblad (Xenos) staat op het houten bistrotafeltje. Gekregen van Jos en Brenda. Eerst zou het tafeltje naar het balkon verhuizen, maar inmiddels heeft het een belangrijk plekje in huis gekregen. IJs had het tafeltje al vrij snel, na grondige inspectie, goedgekeurd.

Een grote (de grootste die Ikea had geloof ik) lijst. Met daar in Gandalf. Waarom? Omdat ik een onwijze geek ben (I only need one shade of grey) én omdat groen zo lekker kleurt bij hout en brons.

Ik heb de eerste stap gedaan. Ik heb bekend, en openlijk laten blijken, dat ik intens gelukkig ben met een houten tafeltje, een dienblad en een paar waxinelichthouders. Nu jij. Lekker materialistisch, maar van welk hoekje, prulletje of dingetje word jij gelukkig. Of, zoals Konmari vraagt, wat geeft jou een "sparkle of joy"?

maandag 21 september 2015

It's an Urban Jungle in here!


Zoals op Instagram te zien is, verliep het balkontuinieren afgelopen zomer best succesvol (op hier en daar een palliatieve sedatie na). Nu het weer langzaam richting de herfst begint te kruipen, merk ik dat ik mij meer en meer bezig houd met planten binnen...

Het begon allemaal met een reuzenpompoen. Van de Aldi. Was gratis, en eigenlijk kon ik het arme ding niet laten staan.

Ontmoet onze Bonita de Cucurbita, helemaal vanuit de Aldi Andijk. Ondertussen heeft ze al prachtige bloemen gehad en doet het best aardig binnen. Op het balkon zou Bonita namelijk helemaal kapot waaien. Dat willen we haar natuurlijk niet aandoen.

Tussen haakjes, Bonita is ook een hele pedagogisch onderlegde plant. Met haar prikstengels heeft ze onze Dutch en IJs afgeleerd om lekker op plantjes te knagen. Hoera!

Vervolgens zag ik een graslelie bij Martine. 

Deze dus. Een graslelie wordt ook wel een kantoorplant genoemd. Een klein beetje Tender Love Care en de graslelie doet het prima. Iets meer TLC en de graslelie knapt uit zijn pot. Puur onkruid, aldus Martine.

"Dat kan ik ook wel levend houden", en binnen een paar minuten stond ik voor de bloemenzaak onder Martine's appartement met een broertje in mijn armen. Productieve Peter, gezien zijn talloze nakomelingen die ondertussen allemaal een nieuw plekje moeten krijgen.

Aangezien dit best aardig gaat, kan er best nog meer bij. Een tijdje geleden bedacht ik mij dat een plant in de boekenkast heel tof zou zijn.
En voor een dergelijk idee doet een klimop het altijd goed! Ondertussen is het al heel wat meer klimop dan op de foto. Fingers crossed, moge deze plant ooit onze heg in de tuin sieren! 

Een drietal kleine vetplantjes: Kevin, Kareltje en Keesje, onze eigen K3. De kleine potjes zijn trouwens van de Action, zo'n voorjaarspakket met bloembollen. 

Kevin,

Kareltje,

Keesje! In het verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst, maar de vorige vetplant groeide zowat zijn pot uit (en heb ik daarna laten doodgaan tijdens een verhuizing). Klein beginnen, groot eindigen? 

En dan last, but not least:

Onze Belle! Helemaal alleen stond ze in de afprijsbak van het tuincentrum. Prachtig vind ik deze orchidee, dat heldere wit icm paars en geel. Alsof iemand inkt op een wit vel heeft laten vallen.
Een raam op het oosten, een keer per week onderdompelen en laten uitlekken... Ik heb nog het meest mijn twijfels over de levensduur van de prachtige orchidee. Zo'n held ben ik niet op het gebied van planten, dus fingers crossed.

Wat heb jij aan planten in huis, en heb je nog tips voor onze Belle?


donderdag 3 september 2015

Citytrip Gent

Redelijk impulsief / spontaan kwam Rory "aanwapperen" met twee treintickets en een hotelovernachting in Gent. "Aanwapperen", want in werkelijkheid mailde hij de reservering door en valt er met een laptop vrij weinig te wapperen. Romantiek in de 21e eeuw dus. Voor mij onverwacht, want ik zet momenteel iedere overgbleven eurocent stellig op de spaarrekening voor ons toekomstig paleis. Via ns voordeeluitjes wist Rory deze aanbieding te bemachtigen en onder het mom van 'we leven maar één keer' pakten we zondagavond onze tassen in...

Daar het om twee overnachtingen ging (dus één volle dag Gent), besloten we met twee rugzakken te gaan met de volgende simpele vergelijking in ons achterhoofd: "less weight = more fun".

Even na het middaguur kwamen we aan in Gent (Amersfoort - Rotterdam - Antwerpen - Gent). Het was nog te vroeg om in te checken dus liepen we door om de stad te verkennen. Touristisch Gent is opgedeeld in twee delen: het kunstgedeelte en het historisch gedeelte. Spreekt voor zich dat wij voor optie 2 gingen! Het Historisch gedeelte ligt meer noordelijk en was voor ons - vanaf het hotel - een klein half uur lopen. Uiteraard ook te doen met OV, maar daar worden de stapjes-Goden niet vrolijk van.

De St. Michielsbrug is één van de bezienswaardigheden van Gent. Vanaf het hotel liepen wij via de Predikherenlei het historisch gedeelte in. 
De weersvoorspellingen zagen er voor maandagmiddag niet goed uit. Bij aankomst was het vooral heel erg benauwd.
Maandagmiddag dan ook voornamelijk door de stad gewandeld, georiënteerd, wat plaatjes geschoten en bepaald wat we zouden willen zien. De burcht (Gravensteen) stond al op de wensenlijst, alsook het Belfort.
Vervolgens lekker op de Poeljemarkt gezeten, bij de Sint-Niklaaskerk naar binnen. Even door de winkelstraten geslenterd, maar daar waren we niet voor hier.

Rond een uur of vier ingecheckt in het hotel (NH St Pieters). Even de beentjes omhoog om vervolgens wat te eten te zoeken. Gezien het weer hadden we geen zin om het "ver" te zoeken (en een tweede nat pak te krijgen) - eigenlijk wilde ik graag eten in het wijkje Patershol. De keuze om in de buurt van het station te eten was dan ook snel gemaakt.

En daarna moet ik tot mijn grote schaamte toegeven dat we voor half 9 al op een oor lagen, diep in slaap tot dinsdagochtend...


Dinsdag lekker vroeg aan het ontbijt (wat zeker niet tegen viel) om vervolgens weer naar het historisch centrum te lopen. Mooi Gent op de gevoelige plaat gezet - hadden we ruim de tijd voor, de deuren van Gravensteen zouden om tien uur open gaan.
Gent is zó mooi. Het vraagt erg weinig verbeelding om te bedenken hoe de stad er vroeger heeft uitgezien. 
En is ook heel makkelijk op de foto te zetten.
Waarbij de complimenten voor Rory, die geduldig wacht ;-)
En mij stiekem ook vastlegt.. 

Burcht Gravensteen is prachtig. Jammer dat het voornamelijk bij kijken bleef - een stukje achtergrondinformatie misten we wel en is volgens de dame aan de informatiebalie alleen online te vinden... Iets met een wisseling van eigenaar en bezuinigingen.
Ergens halverwege word je beloond met een prachtig uitzicht. Links, het "aparte" moderne gebouw is de stadshal. In de steigers staat de st. Baafskathedraal (alleen open op zaterdag en zondag meen ik). De toren in het midden is het Belfort en uiterst rechts is de st. Niklaaskerk.
Veel prachtige doorkijkjes in de burcht. 
Met een behoorlijke bloederige geschiedenis. Deze muren hebben al heel wat gezien.

Na burcht Gravensteen naar het Belfort, om deze te beklimmen voor een mooi uitkijkje. Als echte helden met de benenwagen omhoog (er is ook een lift). Een waanzinnig uitzicht en net zo veel geluk (tussen de buien door erg mooi foto's kunnen maken). Het blijft toch een leuke sport om op iedere bestemming het hoogste punt te beklimmen (Eastbourne: Beachy Head, London: oa the monument & st Pauls, Brugge: Belfort, Ameland: vuurtoren).
De St. Niklaaskerk. De zon kwam er speciaal voor uit!
Hoog! 

Het uurwerk van het Belfort.
Hallo Rory!
Een #belfie hoort er natuurlijk zeker bij! 

Vervolgens hebben we heerlijk geluncht aan de Graslei, ergens tussendoor een warm drankje op Sint Veerleplein en savonds (na als oude mensjes even gerust te hebben op de hotelkamer) de beste burgers ooit bij Uncle Babe's Burgers. Ook nog wat zeep (waaronder bruisbal, want: bad!) gehaald bij een markante en zeer gepassioneerde meneer in "bubbles at home". Ik moet hem gelijk geven, het zijn erge lekkere ruikertjes. Meer zeg ik er niet over.

Woensdag uitgerust en fris op weg terug naar Amersfoort. Gent is een waanzinnig grote stad (groter dan Londen, niet zo groot als Parijs), maar het historisch centrum is heel geconcentreerd. Goed te doen wanneer je een volle dag hiervoor uitrekt, zoals met twee overnachtingen.


zondag 26 juli 2015

Book Review

Een boek lezen is altijd een goed idee, maar wanneer het te warm is om te bewegen is het al helemaal een goed idee. Of wanneer het de hele dag regent.. Om je op weg te helpen met het maken van een keuze en vooral om te inspireren... Een boekreview van 5 boeken!

Een tijd geleden las ik in de zomer áltijd chick flicks. Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik daar dit jaar nog niet aan ben toegekomen. 
De boeken die ik gelezen heb zijn niet de meest nieuwe boeken, maar wat mij betreft maakt dat niet uit - zolang ze maar nieuw voor mij zijn. Ik heb telkens eerst de synopsis van het boek weergegeven (cursief) en vervolgens hoe ik het boek ervaren heb. 
Mocht je nog op vakantie gaan en een (paar) leuke boeken mee willen nemen, hierbij wat tips!



Een weeffout in onze sterren - John Green
Hazel werd drie jaar geleden opgegeven, maar een nieuw medicijn rekt haar leven voor nog onbekende tijd. Genoeg om een studie op te pakken en vooral niet als zieke behandeld te worden. Augustus (Gus) heeft kanker overleefd - ten koste van een been. Vanaf het moment dat Hazel en Gus elkaar ontmoeten, lijkt er geen ontsnappen aan de zinderende wederzijdse aantrekkingskracht. Maar Hazel wil niet iemands tijdbom zijn.

Hazel laat Gus kennismaken met haar lievelingsboek: An Imperial Affliction van Peter Van Houten, een roman over een ziek meisje, die midden in een zin eindigt. Samen besluiten ze op zoek te gaan naar Peter Van Houten om hem te vragen hoe het de personages vergaat nadat het boek is opgehouden. De tocht leidt hen naar Amsterdam, waar de schrijver als een kluizenaar leeft. Hij is in niets wat ze zich van hem hebben voorgesteld. En hun leven neemt een wending die ze zich niet hadden kunnen indenken.


Wauw. Ik had al onwijs veel over dit boek gehoord maar (tot voor kort) nog niet gelezen. Dit boek greep mij echt aan. Ik was bang dat het een "zielig" verhaal zou zijn (gezien de synopsis), dus zware kost. Hazel is echter helemaal niet zielig, maar een humoristische puber met een gezonde dosis sarcasme. Het boek heb ik in één keer uitgelezen, waarvan het laatste hoofdstuk huilend. Oja, FYI: de film doet het boek absoluut geen eer aan.




De Cirkel - Dave Eggers
Mae Holland kan haar geluk niet op als ze wordt aangenomen bij de Cirkel, het machtigste internetbedrijf ter wereld. De persoonlijke e-mails van de gebruikers, hun sociale media, betalingsverkeer en aankopen zijn met elkaar verbonden door een universeel besturingsprogramma. Het resultaat: iedereen heeft slechts één online identiteit. Een nieuw tijdperk van openheid en gemeenschapszin is aangebroken.
Mae laat zich meeslepen door de energie van het bedrijf, de groepsactiviteiten en de feestjes, de oneindige mogelijkheden - zelfs als ze het leven buiten de campus langzaam uit het oog verliest, een ontmoeting met een collega haar in verwarring brengt, en haar bijdrage aan de Cirkel steeds meer openbaar wordt.


Ik ben dit boek op aanraden van lieve collega Margriet gaan lezen. Het boek op zich is absoluut niet slecht, maar de massahysterie omtrent dit boek begrijp ik niet echt. Persoonlijk heb ik niet echt een klik met de hoofdpersoon, waardoor ik tijdens het hele verhaal afvroeg wanneer Mae wat ruggengraat ging tonen. Dat doet ze echter niet, waardoor het verhaal rustig verder gaat en je het verloop al van mijlenver ziet aankomen.
Het moraal spreekt me wel aan en is iets waar ik ook al langere tijd over nadacht. Dat privacy steeds minder "normaal" is ("geheimen zijn leugens" en "privacy is diefstal"), is een belangrijk onderwerp om over te discussiëren en vooral te realiseren hoe belangrijk privacy is.



Het Rosie Effect - Graeme Simsion
Als je hebt genoten van de internationale bestseller Het Rosie Project, dan mag je Het Rosie Effect niet missen!
Don Tillman en Rosie Jarman zijn getrouwd en wonen in New York. Juist als Don wil vertellen dat Gene, zijn schuinsmarcherende beste vriend uit Australië komt, heeft Rosie nieuws: ze is zwanger.
Op zijn geheel eigen wijze verwerft de autistische Don in no time alle kennis over vader worden. Maar zijn oude zwakheden komen weer boven en brengen hem in de problemen. Terwijl hij opgaat in het perfectioneren van alle praktische details, verliest hij zijn emoties totaal uit het oog. Hij dreigt Rosie kwijt te raken op het moment dat ze hem het hardste nodig heeft.

Oeps. Ik ben heel enthousiast gaan lezen in dit boek, niet wetende dat Het Rosie Project de voorloper was van dit boek. Voor het lezen maakt het niet uit: het verhaal staat op zichzelf en je leert Don en Rosie snel genoeg kennen. Een heel leuk, goed lopend en (toch) herkenbaar boek. Met één minpunt: enig moment begon ik mij behoorlijk te irriteren aan Rosie. Als in: je wéét waar je mee getrouwd bent...
Maar ik ga zeker Het Rosie Project nog lezen!




Een Goede Raad - J.K. Rowling
Wanneer Barry Fairbrother onverwacht sterft, zijn de bewoners van Pagford geschokt. Pagford lijkt een idyllisch Engels plattelandsdorp, met een charmant marktplein en een oude abdij, maar achter die fraaie façade gaan grote conflicten schuil. Rijk tegen arm, tieners tegen hun ouders, vrouwen tegen hun echtgenoten, leraren tegen hun leerlingen... 

In Pagford is niets wat het lijkt. De lege stoel die Barry achterlaat in de gemeenteraad is de aanleiding tot de grootste strijd die het dorp ooit heeft gekend. Wie zal zegevieren in deze verkiezingen vol opportunisme, valsheid en verbijsterende onthullingen?


J.K.'s eerste volwassen roman. En ze mag er van mij meer schrijven! Het begin loopt wat stroef, maar van mijn Nederlands leraar heb ik altijd geleerd eerst 100 pagina's te lezen voordat je een oordeel mag vellen. En na 100 pagina's zit je zeker goed in het verhaal. Er zijn meerdere verhaallijnen, allemaal nauw met elkaar verweven. De complotten en gebeurtenissen lopen langs elkaar en door elkaar, waardoor je als lezer op een bepaald moment de enige bent die weet wat er allemaal speelt in Pagford. En toch, het einde is heel verrassend.


Kronieken van de onderwereld - Cassandra Clare
Wellicht beter bekend als "The Mortal Instruments".
De serie draait rond de Schaduwjagers, een ras van half-engel half-mens, die tegen de demonen vechten. Ze zijn onzichtbaar voor gewone mensen maar op een avond ziet de 15-jarige Clary Fray drie Schaduwjagers die een demon vermoorden en al snel wordt ze helemaal opgezogen in hun wereld.

Het oorspronkelijke idee voor de serie was een trilogie, maar door het enorme succes werd beslist om de reeks uit te breiden. Je kan de serie wel nog opdelen in twee trilogieën: de eerste drie boeken focussen zich elk op een van de Levensinstrumenten: de Levensbeker, het Levenszwaard en de Levensspiegel en tegelijkertijd de strijd tegen Valentijn. Gedurende de tweede trilogie wordt er gevochten tegen een nieuwe vijand: Sebastian.

Fantasy! Ik moet eerlijkheidshalve toegeven dat ik best van fantasy houdt. Het in een andere wereld stappen, welke om te beginnen volledig buiten mijn eigen belevingswereld valt.. Alhoewel, na het lezen van In De Ban Van De Ring, De Hobbit en Harry Potter lijkt alle andere fantasy behoorlijk tegen te vallen. 
Maar stiekem vind ik deze verhalen wel leuk. De hoofdpersoon is Clary, maar af en toe kijk je ook mee over de schouder van Simon of Jace. Het verhaal loopt vrij goed en leest dus lekker makkelijk weg. Heerlijk na een drukke werkdag. Op dit moment ben ik dan ook bezig aan deel 4 (Stad van Gevallen Engelen). 


Bovenstaande boeken waren heerlijk om te lezen, maar er steekt één met kop en schouders bovenuit. Een Weeffout In Onze Sterren heeft mij een echte "book hangover" bezorgd! 

Lees ze, en mocht je nog leestips voor mij hebben: sharing is caring!

Bron kaften boeken: bol.com 

zaterdag 18 juli 2015

Het makelaars dialect



De zoektocht naar een perfect paleisje voor Rory, Roos en de kattenkinderen gaat door. En huizen kijken is (naast dodelijk vermoeiend) ook gewoon heel erg leuk. Ik kan me erg verheugen op een bezichtiging, want misschien is dit wel hét huis. Ons huis. En hoe interessant het ook is om je eigen hart en hoofd tegen elkaar uit te spelen (hart: ja! Hier zie ik ons oud worden / hoofd: deze prijs is véél te hoog voor hetgeen je er voor krijgt), waar ik de meeste humor in zie is het "makelaars dialect". 

di·a·lect (hetomeervoud: dialecten)
in een bep. streek gesproken taal, afwijkend van de standaardtaalstreektaal

Het begint natuurlijk met de foto's. De makelaar in kwestie sleept een gigantische groothoeklens mee - "want we gaan dit kippenhok eens even neerzetten als een balzaal mevrouwtje!". Ik denk dat de natte droom van menig makelaar een verkoop is op basis van puur en alleen zijn foto's. Zoals mijn wijze moeder tegen mij zei: "papier is geduldig.."

Een tweede foto dingetje. Hoe beter de staat van het huis (staat ook min of meer gelijk aan hoe hoger de vraagprijs), hoe meer foto's er op de makelaarswebsite te vinden zijn. Een foto of drie bij dat lieve, op het (foto)oog perfecte tussenwoninkje? Forget it, waarschijnlijk zit er zoveel schimmel in die toko dat het gezien wordt als een nieuwe levensvorm (en door de gemeente als extra inwoner). 

Dit zie je dan weer niet op Funda staan
Een andere optie is dat de foto's die wél op Funda staan, compleet waardeloos zijn.
Need I say more..?


De beschrijving lees ik tegenwoordig al niet meer. Ik ga meteen door naar kenmerken (hoe oud is het huis zelf, hoe oud is de cv ketel). Die beschrijving kom je toch wel mee in aanraking, want de makelaar dreunt deze vrolijk op tijdens de bezichtiging:

Karakteristieke woning: betreft bovenstaand beschreven "perfecte tussenwoning". Een huis met geschiedenis is over het algemeen geen huis waar je na een halve week behangen in kan trekken. 

klussers gezocht!


In deze prijsklasse een zeer goede optie betekent in gewone mensentaal: wat verwacht je anders voor dit geld? 

Je verwacht ook geen échte Rolls Royce met een budget van 300, of wel?
Praktische situering of (in het minst slechte geval) nabij uitvalswegen: je woont naast de oprit van de A28, of met je woonkamer op een Nweg. Of het station staat in je achtertuin. Dat is zeker praktisch, maar je moet er wel van houden.
Remember Bridget Jones?
Natuurlijke lichtinval staat gelijk aan geen uitzicht. Waarschijnlijk staat er een appartementencomplex tegen je toekomstige droompaleis aangebouwd. Moet ik er ook nog bij vermelden dat iedere makelaar onwijs geilt op licht? We hebben ervaren dat er immer en altijd, ook al is het meer dan 40 graden in huis, de gordijnen gewoon opengerukt worden. "Ziet u, zeer veel lichtinval!"
Maar het huis is hierdoor heel licht van binnen, geeft een ruimtelijk gevoel!

Sfeervol (of (nog erger) gezellig wonen: heeft voornamelijk betrekking op de buurt. Deze buurt bivakkeert als het even kan met het bankstel in de voortuin (parkeert auto achterom, of gewoon op de stoep), en zodra het kwik boven de 15graden staat zijn houtskool, aanmaakblokjes, kiloknallers en kratten bier niet meer aan te slepen. De radio staat op een eveneens gezellig geluidsniveau waardoor er altijd over en weer geschreeuwd moet worden - je wil elkaar immers wel kunnen verstaan. Mocht er (ondanks de onderlinge sociale controle) toch zijn ingebroken: iedere buur heeft zijn eigen variant van het verhaal. Je moet er van houden.

Knusse woonkamer: is het alleerst benoemde kippenhok. Uiteraard op de gevoelige plaat gelegd met een groothoeklens, zodat het toch nog wat lijkt.
eerlijk is eerlijk, het is wel heel licht
En dan natuurlijk de de welbekende makkelijk te onderhouden tuin. Een mooie, betegelde tuin,  type mortuarium (liefs met hier en daar een uitspatting in de vorm van bakken gevuld met kiezelsteentjes).
hoge druk er op, klaar!


We worden er langzaamaan immuun voor en zoeken vooral verder naar het huis wat voor ons de wél "wow-factor" heeft...